Die dag hoorde ik het nieuws dat mijn leven voorgoed zou veranderen. Het begon als elke andere dag – met veel tegenzin om op te staan. Mijn leven was toen nog vreselijk. Ik had geen vrienden – behalve mijn drie jaar jongere zus Lynn. Een lief al helemaal niet. En populair was ik dus zeker niet. Er zijn mensen die zeggen dat dat niet belangrijk is, maar het is wel leuk. Want hoe populairder, hoe meer vrienden. Lynn i s mijn beste vriendin, maar ik was ook jaloers op haar. Zij had alles. Ze was populair, veel vrienden en een ouder vriendje. Maar om nou verder te gaan. Zoals ik al zei, was het een dag als een ander.
“Kylie. Je zou beter vertrekken.” hoorde ik mijn mama van beneden roepen. Mijn moeder is geweldig. Ze kan soms heel irritant zijn. Maar ik zou niet weten wat ik zou doen zonder haar. Als er iets aan de hand is, is zij degene die er altijd is. Ik wou dat ik haar kon vertellen wat de echte situatie is op school.
“Ja, mama. Ik kom.”
Ik pakte vlug mijn IPod en wandelde op mijn gemak naar beneden. Ik slenterde naar buiten.
“Dag, mam. Tot vanavond.”
Toen wandelde ik naar mijn fiets om naar school te vertrekken.
“Dag, schatje.” hoorde ik mama nog roepen.
Eigenlijk – als ik er zo over nadenk- viel die dag nog mee. Amélie was laat die dag. Kathy was natuurlijk bij haar. En de jongens – Liam, Joey, Mike en Peter- waren er ook niet.
Ik werd pas lastig gevallen in de lessen. De leerkrachten zagen het altijd. Maar er werd nooit iets meer gedaan dan een opmerking.
De eerste les begon al goed. Economie. In die les zitten Amélie en Kathy achter mij.
“Kylie, wist je dat je stinkt?”
“Kylie, ik heb aan paar jongens gevraagd of ze jou niet als vriendin willen. Ik had zo’n medelijden met jou. Maar niemand wou, jammer hé.”
“Kylie, ’t is te hopen dat je geen kinderwens hebt, want adoptie kost veel geld.”
Zo ging het heel de les door. Hoewel niet heel de les. Ze was ook oneindig aan het babbelen over Mike. Mike is –volgens praktisch alle meisjes, en sommige jongens, van de school- de knapste jongen van het vijfde jaar. Hij heeft zwart, halflang haar en is dun en gespierd. En natuurlijk ook populair. En de enige jongen die blijkbaar niet geïnteresseerd was in Amélie. Amélie heeft het perfecte leventje. Ze is populair. Zéér mooi. Blond, lang haar. Kan heel goed flirten met jongens. Die zijn altijd geïnteresseerd. En ze heeft een vriendin die ze kan manipuleren. Volgens mij oneindig verliefd op Liam. Normaal kan ze flirten als geen ander. Zelf beter dan Amélie. Maar bij Liam niet. Ik kan het natuurlijk ook mis hebben. Het voordeel van geen vrienden hebben, is dat je mensen makkelijk kunt observeren zonder gestoord te worden. De manier waarop Kathy naar Liam kijkt – en omgekeerd –
lijkt het alsof ze echt verliefd zijn.
Tijdens de middag ging ik zoals gewoonlijk op de tafel zo ver mogelijk van de ‘coole’ tafel zitten.
Ze zaten altijd te babbelen, of beter gezegd roddelen. Ik dacht er nooit zo over na, maar eigenlijk zat ik zover van hun, naast dat ik bang van ze was, omdat ik hun wilde observeren. Ik was jaloers op hun leven. En door hen te observeren kwam ik veel van hen te weten. Zoals de koppels die er zich vormden. Voor het eerste koppel moest je wel blind zijn om het niet te zien. Ze zijn al samen van hun eerste jaar hier. Joey en Melissa zijn een echt schattig koppel. Joey is groot en gebruind. Hij heeft kort, zwart haar met kleine piekjes. Bijna net zo knap als Mike. Melissa heeft lang, blond haar. Ze is wel een beetje aan de kleine kant, maar ook zeer mooi. Alhoewel het een zeer schattig koppel is, is het zo’n koppel dat zich afstandig houdt. Het tweede koppel, zeg maar bijna-koppel, is Liam en Kathy. Ze zijn verliefd op mekaar, denk ik. Ze zijn allebei 2 successen in flirten en relaties, maar toch zijn ze nog niet samen.
Maar hoe erg het ook was, het kon het niet erger dan de zesde les – godsdienst. Meneer Lemmens begon de les zoals gewoonlijk. Hij schreef het onderwerp op het bord. Stom onderwerp. De schooluitstap. Een uitstap waarbij je verplicht bent om met ‘klasgenoten’ samen naar een saaie uitstap te gaan. Maar dat was nog niet het ergste. Want toen legde meneer Lemmens uit wat we gingen doen.
“Dit jaar gaan we iets speciaals doen. Ik denk dat dit jullie dit echt leuk gaan vinden. We gaan jullie ergens droppen. Jullie moeten de weg terugvinden en op de terugweg een bundeltje invullen.”
Dat was echt fantastisch! Nu moest ik ook nog achter een groep slenteren.
“En daarbij zullen jullie per twee werken.”
Shit. Ik kon het niet geloven. Ik zou met iemand moeten samenwerken. Stel je voor dat het Amélie was. Of Liam. Of wie dan ook van hun groepje.
“Ik heb al een lijst gemaakt. Ik zal hem ophangen en na de les kunnen jullie die bekijken!”
Dit was de ergste dag van mijn leven. Als iemand me die les had uitgescholden of gepest – wat zeker gebeurde – had ik dat niet eens kunnen horen. Ik was gewoon bang. Stel dat ik met een van ‘hen’ moest samenwerken. Ze zouden me de hele dag pesten. Mijn leven was gewoon voorbij die dag, dacht ik. Wat ik toen nog niet wist dat die dag het begin van mijn leven was.
Maar om verder te gaan.
Ik wou zelf niet naar de lijst kijken. Het idee dat ik met iemand van de ‘populaire’ moest rondlopen in een of ander donker bos was al erg genoeg. Dus ik moest zeker niet weten met wie dat dan wel zou zijn.
De rest van de dag ging een beetje normaal.
Toen ik thuis kwam, ging ik direct naar boven. Ik had muziek nodig. Ik zette mijn laptop aan. En liet mijn afspeellijst van one less reason afspelen.
De volgende dag had ik echt geen zin om wakker te komen. Ik had die avond nog beseft dat ik sowieso wel te weten zou komen met wie ik zou moeten samen werken. En dan zou ik het liever nu ontdekken. Ja, hield ik mezelf voor. Na al mijn spullen gepakt te hebben, ging ik naar beneden om nog wat te ontspannen.
“Dag schatje, goed geslapen?” vroeg mama toen ik nog maar amper de trap af was.“Ja, mam.” antwoordde ik.
“Je zus heeft daguitstap. Jij niet?”
Perfect. Daar had ik aan moeten denken. Alle jaren hebben op dezelfde dag daguitstap.
Ik zou het dus nu al moeten vertellen. Ik had het zelf nog niet verwerkt en ik moest het al aan mam vertellen.
“Uhm, ja, dinsdag. Was ik dat vergeten te vertellen?”
“Ja, je klinkt niet echt opgetogen.”
“Jawel, ik ben gewoon moe.”
“Waar ga je naartoe?”
“Gewoon naar een bos naar de Ardennen. Ze gaan ons ergens droppen in een bos. Wij moeten de weg terugvinden.”
“Werk je in groep?”
“Nee! Waarom denk je dat nu weer?” vloog ik opeens uit.
“Rustig, Kylie! Niet boos worden! Ik zei dat alleen omdat je zei we. Je moet niet uitvliegen tegen mij. Je weet dat ik daar niet tegen kan. Begrepen?!”
“Het spijt me, mam. Echt, ik ben gewoon moe.”
“Het geeft niet. Wat is er toch aan de hand. Je loopt er zo depressief bij.”
“Er is niets mam.” Dit was mijn kans om het haar te zeggen. Maar ik kon het gewoon niet. Paar jaar geleden, heb ik in haar jaarboek gekeken. Ze was het omgekeerde van mij. Als ik er zo over nadenk, volgens mij is Lynn net als zij. Ze was supermooi. Lang, blond haar. Ze was ook slank en liep er modieus bij. Ze had veel vrienden en ze was populair. Bijna iedereen van haar jaar had er iets ingezet. Het leek me een ontgoocheling voor haar om zo’n dochter als mij te hebben.
“Weet je wat? Ik denk dat ik al naar school vertrek.”
Ik moest hier weg voor ze me vragen begint te stellen.
Mijn moeder ziet alles. Ze is mijn beste vriendin, naast Lynn. Ik zou niet zonder haar kunnen, maar soms kent ze me te goed.
Ze keek twijfelend op haar horloge;
“Er is vast nog niemand.”
“Geeft niet.”
En zo vloog ik de deur uit.
Waarom had ik er nog niet eerder aan gedacht? Gewoon vroeg op school komen en me verstoppen tot de eerste bel.
Toen ik op school aankwam was er inderdaad niemand. Goed.
Maar er was wel één probleempje. De deuren waren gesloten. Ik kon niet anders dan wachten tot de deuren open waren.
Maar vijf minuten later, toen de deuren nog steeds gesloten worden, kwam Amélie toe. Ja, Amélie, de blonde slet, die me al haat sinds de dag dat ik hier aankwam.
Het was een normale dag. Ik was normaal gekleed. Ik wou gewoon vrienden maken. Ik was wat verlegen. En toen kwam ze daar. Blond, mooi, gebruind, lange benen; in een woord sexy. Ik wou vriendelijk hallo zeggen. Wat deed zij? Me uitlachen. Ik was lelijk, ouderwets, saai. Sinds die dag ben ik gepest geweest. Ik zeg het nu heel stoer. Maar ik ben eigenlijk een grote softie. Ik heb nooit iets terug gezegd, te verlegen.
“Wie we hier hebben. Kylie. Wat doe jij hier zo vroeg?”
Als de softie die ik ben, zeg ik natuurlijk niets.
“Ik heb het gehoord van de schoolreis. Ik heb wel medelijden met hem, hoor.” Korte pauze.
“Luister, ik ben blij dat ik je hier aantref. Ik wil met hem gedropt worden. Word dus maar gewoon ziek, oké.” Perfect. Ik zat opgescheept met iemand waar mij mee opgescheept wou worden. Vast Mike. Haar probleem is haar ego. Mike wil haar niet, dus moet ze hem wel krijgen.
Ik moet wel meegaan met deze reis. Om haar dwars te zitten.
Toen werd het nog erger. Liam, Mike en Peter kwamen aan. Waarom komen ze toch allemaal zo vroeg. Gepland?
Liam legde een arm rond mijn schouders.
“Kylie, ik heb gehoord van je afspraakje met Mike. Mike is er erg enthousiast over.”
“Laat toch!” mompelde Mike.
Mike doet zich altijd voor als de macho. Maar volgens mij is hij dat niet. Hij wil gewoon bij de groep horen.
“Allee Mike, wil jij niets zeggen?” reageerde Liam. De greep rond mijn schouders verstrakte
“Nee.”
“Wat is er met jou?” Hij liet me los.
Soms vraag ik me echt af of Liam hem wel echt als zijn vriend ziet. Misschien daarom dat Mike zo macho doet om er bij te horen
“Gewoon een slechte dag. Geen zin om te pèsten.”
“Wat is hier aan de hand?” de stem van mevrouw Kuypers, de oude vrouw van het secretariaat.
“Niets hoor.”
“Gaat het Kylie?” vroeg Amélie vals. “ Kylie heeft een slechte dag. We zijn haar aan het troosten.”
“Tuurlijk.” zei mevrouw Kuypers wantrouwig. Volgens mij heeft ze wel door dat ik gepest word, maar heeft ze geen zin om er iets te doen.
Maar goed, de deur was open en ik kon naar binnen.
“Wat ben jij van plan, jongedame?”
Jongedame? Ze is echt zo belachelijk. Me binnenlaten, zal ze vast niet doen.
“Ik wou naar het toilet.” loog ik.
“Komt niets van in.”
Vroeger naar school gaan is geen goed idee dus. Nu zit ik hier opgescheept met hun. Waarom is mijn leven toch zo erg?
Zoals gewoonlijk zat Amélie weer met Mike te flirten. Het werkte niet.
Maar er was iets met Mike. Hij deed gewoon heel vreemd. Blijkbaar was ik de enige die het zag. Niemand anders was het opgevallen. Als je er zo over nadenkt, letten ze niet echt op hem. Dat is wat cru gezegd. Ik bedoel alleen dat ze hem zien als iemand waar het altijd wel goed mee gaat. Ze praten met hem, maar ik krijg het gevoel dat ze hem zien als de macho die elk meisje kan krijgen en niet als vriend.
De rest van de dag verliep bijna normaal. Met normaal bedoel ik gepest. Maar dus zoals ik al zei het was bijna normaal. Niet dat ik niet gepest werd, maar er was iets dat op ‘normaal’ niet gebeurt. In de speeltijd in de namiddag, liep ik door de gang en hoorde ik gebabbel wat verderop.
“Wat is jouw probleem? Was het gisteren niet lekker misschien? Is het dat?”
“Amélie, dat is het niet. Je gebruikt me gewoon. Trouwens, het helpt toch niet. Hij zal nooit jaloers worden.”
“Ik ben al lang over hem. Hij wil me niet en dat is het. Het is over.”
“Am, iedereen weet dat dat niet zo is. Luister, ik hou van je. Maar niet zoals het zou moeten. Je bent een vriendin, zelf al ben je nogal een slet. Ik wil gewoon niet met je vrijen.”
“Echt niet?”
“Am. Je bent een geweldige meid. Misschien valt hij gewoon niet op meisjes als jij.”
“Wel ik heb gehoord dat hij voortdurend in bed duikt met meisjes als mij.”
“Je was toch over hem?”
Op dit moment dacht ik echt dat Amélie zou uitvliegen. Dat gebeurde niet.
Een bulderend gelach, kwam er in de plaats.
“Zie je wel. Als vrienden zijn we toch veel beter. Am, je bent een ongelooflijke feeks. En toch ben je belangrijk voor ons. Waarom is dat niet genoeg?”
Op dat moment loerde ik het hoekje om. Ze had haar armen om Peter heen geslagen. Ze legde haar hoofd tegen zijn borst.
“Of je het nu gelooft of niet. Ik hou van je. En ik ben inderdaad een slet. Ik wou dat ik verliefd kon worden op iemand.”
“Ik hou ook van jou. En ik wou dat ik verliefd op je was.”
Ik moest echt naar het toilet, dus dit was het moment om te storen.
Toen ze me hoorden, lieten ze elkaar los.
“Jaloers, Kylie?”
“Het leven is toch leeg zonder vrienden, hé.”
“Arm kind.”
Nou dat was dan ook voorbij.
Het volgende lesuur zaten Peter en Amélie naast mekaar, mij uit te lachen. Wat voor een slet ze ook was, ze had ergens wel iets goeds. Ze had Peter duidelijk echt graag.
En Liam zat naast Kathy. Ook te lachen, alleen niet uitlachen. Kathy is volgens mij echt een leuke meid. Iets in haar lach geeft je dat gevoel. En Liam kan echt onuitstaanbaar zijn als hij mij pest, maar als je hem naar Kathy ziet kijken, kan het niet anders dan dat je een aardige jongen ziet.
Nieuwsgierig als ik ben, moest ik wel meeluisteren.
“Zijn ze nu een koppel?”vroeg Liam nieuwsgierig.
“Ik denk het niet. Am lacht niet met vriendjes. Volgens mij hebben ze wel seks gehad. Niet zeggen dat ik dat verteld heb.”
“Nee, wees gerust.”
“Wat?”vroeg Kathy.
“Je bent heel mooi, weet je dat?”
Ik wou dat ik nu achter mij zou kunnen kijken, zonder dat het opviel. Hij keek nu vast heel verliefd in haar ogen.
“Liam, ik wil niet dat Am je gebruikt om Mike te krijgen. Toen ik met je flirtte vorig jaar was dat de reden. Ik wil je dat niet aandoen. En ik wil er hier niet over praten.”
Dit werd echt interessant.
“Waarom niet?”
“Iedereen kan ons horen en dat wil ik niet.”
“Kathy, ik ben al lang verliefd op je. Waarom wil je niet met mij?”
“Liam, je doet het zo zakelijk klinken.”
Toen kwam er een hele woordenstroom.
“Ik ben gewoon verliefd op je, oké. Daar kan ik toch niets doen. Kathy, je bent gewoon geweldig. Am kan me echt niets schelen. Als ze jou gebruikt zal ik haar mijn gedacht eens zeggen. Ze verdient…”
Daar stopte het opeens. Ik had zo een zin om mij om te draaien, want het was duidelijk dat ze aan het kussen waren.
“ Kathy en Liam. Dat kan ook buiten de les.”
Iedereen keek opeens naar Kathy en Liam.
“Ik ben ook verliefd op je geworden. Dat was het probleem toen.” fluisterde ze.
Ze hebben dus een relatie gehad. Ik heb het nooit doorgehad. Zouden ze er een geheim van gemaakt hebben?
“Als je me toen gebruikte, waarom maakten we er dan een geheim van?”
Kathy zuchtte. “Am wou dat ik dat deed. Volgens haar kon ik jou dan makkelijker beïnvloeden.”
“Zo kennen we Amélie wel, hé”
“Je kunt gewoon niet boos op haar worden. Maar daar gaat het niet om. Ik werd verliefd op jou. Ik kon Am niet tegenspreken. Je weet dat ik dat ik dat niet kan, net zomin als iedereen. We houden van haar, op een of andere manier. Ik wou je alleen maar beschermen. Het was beter zo. Uitmaken, bedoel ik.”
“Zou je het misschien toch een kans willen geven?”
En toen ging de bel. Tuurlijk. Hoezeer ik hun ook haat, ze hebben een fascinerend privéleven.
